Oosters afhaalgeluk

Weekenden zitten op maandag vaak nog in mijn kouwe kleren. Daarom is na een lange dag de maandagavond bij uitstek mijn relaxavond. Deur dicht, bel uit, muziek aan en als het een beetje wil: chinees.

Chinees is niet alleen erg lekker maar ook lekker makkelijk. Wat de chinees betreft zit ik erg goed. Bij mij op de Heezerweg zit namelijk de Lekkerste Chinees die er is. Nu heb ik het vermoeden dat meer mensen denken dat de Lekkerste Chinees bij hen op de hoek zit. Maar die mensen moet ik teleurstellen: de Aller Lekkerste Chinees baat toch echt uit in mijn buurt.

Boink! Zo moet het ongeveer hebben geklonken toen ik van mijn chinees enkele maanden geleden de wok op mijn neus kreeg. Mijn chinees bleek plotsklaps gesloten. Dat stond op een papiertje op de deur. Gewoon in het Nederlands en zonder nadere uitleg. Dit deed mij vermoeden dat er meer aan de hand was dan alleen zulk iets triviaals als familieomstandigheden. Vooropgesteld: het lijkt mij als Chinees niet handig om je al te veel van familieomstandigheden aan te trekken, mocht je daarin verkeren. Gezien de doorgaans enorme familieomvang van de gemiddelde chinees lijkt mij het hek dan nog verder van de dam, economisch gezien. Dat er daar meer gaande was werd mij duidelijk toen één maand later de boel nog steeds potdicht zat en ik bij het zien van de inmiddels vergeelde boodschap op de deur ongerust werd. Wat kon daar toch aan de hand zijn?

De zon ging gelukkig weer schijnen toen mijn vernieuwde chinees twee weken later heropende. Niet feestelijk, niet met serpentines of ballonnen, nee gewoon papiertje weg, wokpan op het gas en de deur van het slot. Mijn angst dat er veel veranderd was bleek ongegrond. Afhalers moesten nog steeds achterom, bij de balie konden ze onder het Chinese namaakafdakje plaatsnemen op een van de vier krap tegen elkaar geplaatste stoeltjes en het restaurantgedeelte oogde als altijd schoon, gezellig en uitnodigend. De geraffineerde stempelactie van voorheen vormde nog steeds het opwindende marketinghart van het Oosterse horecabedrijf: bij twintig stempels één menu gratis.

De bediening was wel veranderd. Hoewel ik moet zeggen dat ik als vaste klant een enigszins vertrouwde band had opgebouwd met de Chinese baliedame van vóór de wende, vind ik de nieuwe toch aardiger. Ze lacht vriendelijker, herkent me sneller, kijkt ondeugender en tja hoe zal ik het zeggen, het gaat allemaal wat betekenisvoller tussen ons. Dat blijkt ook uit haar zwoele “Een beetje sambal?”, dat ze me vanonder haar donkere lokken haast ondeugend toefluistert, met de typische Chinese tongval die ‘een beetje’ van extra dramatiek voorziet: ‘een beetsje’, een vraag die wat mij betreft ook definitief afrekent met het doorgeefluikerige en volstrekt aseksuele ‘sambal bij?’ van weleer. Verder kun je er tegenwoordig pinnen en er is een nieuwe menukaart. Die bij nadere bestudering gelukkig toch ook weer op de vertrouwde menukaart lijkt. Al met al mocht ik me gelukkig prijzen; van de chinees verwachten we niet al te veel innovatie.

Gisteravond leek mij de perfecte maandagavond voor afhaalchinees. Bij binnenkomst bleek het zowaar gezellig. Er waren maar enkele afhalers. Discreet door de Chinese luikjes kijkend die restaurantgasten en afhaalvolk scheiden, bespeurde ik voor het eerst volle tafels in het restaurant. Na mijn bestelling van Combinatiemenu C, dat in de oude menukaart toch echt Combinatiemenu A heette, mocht ik plaatsnemen. Het enige overgebleven vrije wachtstoeltje oogde met lange hongerige Nederlanders aan weerszijden echter dermate krap dat ik liever bleef staan. Door de luikjes loeren naar het lollige leven daar in het restaurant.

Aan grote ronde en ovale tafels werd gekeuveld, gelachen, gegeten. Verstaan kon ik het niet want er bleken alleen maar Chinese families in feestelijke kleding te tafelen. Kinderen met hun ouders, opa’s en oma’s, kleinkinderen, allemaal aangeschoven aan tafels vol borden, dampende schalen en schaaltjes op handige draaiplateaus, alles vrolijk afgeblust met talloze eetstokjes die uitbundig noten leken te dirigeren richting de rode lampionnen aan het plafond. Nergens een mes of vork te bekennen. Terug in de tijd, want gingen wij vroeger ook niet vaak met de familie naar de chinees? Gezellig was dat, toch? Kwam de ober met steeds weer nieuwe schalen aanzetten, terwijl je eigenlijk al plofte want zo lekker was het, de babi pangang. Haaievinnensoep proberen, soep van heuse haaien! Proberen te eten met stokjes, even maar tot je vingers verkrampten. En was daar niet een oom die maar door bleef eten, er geen genoeg van kon krijgen en zelfs de knoop van zijn broek los deed om meer op te kunnen? Ja gezellig was dat.

Misschien is de chinees van vroeger de chinees van nu niet meer, bedacht ik. Maar misschien zijn wij wel veranderd en is de buurtchinees ons definitief te min met al die wok- en tapasrestaurants die ons tegenwoordig op een heel andere manier verleiden. Misschien is het Chinese restaurant meer iets geworden voor onze Chinese landgenoten en beperken wij ons liever tot de balie en, in mijn geval, Combinatiemenu C. De keuze van de gasten in dit restaurant ging vanavond in elk geval heel wat verder. Geen mes en vork maar stokjes, geen verkrampte vingers, geen oom met losse knoop. Wel het Chinese meisje dat van haar stoel springt, naar de balie rent en opgewekt “Hai!” antwoordt als de baliedame in het Chinees haar iets vertelt. Eenmaal thuis aan de Chinese dis bedenk ik: ‘Hai’, dat betekent toch ‘ja’? Dat hoorde je vroeger vaak op tv. Bij Kung Fu of Shogun was dat toch? Een Chinese priester, David Carradine, die blootsvoets door Amerika trekt en omgekeerd een Amerikaan, Richard Chamberlain, die in China verzeild is geraakt. Of was dat Japan? Ik besef ook dat het bij beide tv-series het westen is dat levensles krijgt van oost. En ik google hoe je ‘tot ziens’ zegt in het Chinees: ‘zài jiàn’. Niet dat ik dat tegen de Chinese dame achter de balie zou zeggen hoor. Ze zou het best waarderen, maar het cultuurverschil weerhoudt mij ervan om zoiets frivools te ondernemen. Naar de chinees gaan wij alleen voor het Chinees.

Oosters afhaalgeluk – Ronald Frencken

Neem contact met me op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Volg Ronald Frencken

Ontvang nieuwe blogs direct in je inbox