Dukey

Dukey Ronald FrenckenDeze laatste maanden heb ik wat tijd over voor andere zaken. Onprettig is dat niet. Een van de geneugten van een verplichte sabbatical is dat je meer dan genoeg tijd  hebt om wat extra’s te doen. Vanochtend na de koffie en het ontbijt had ik dus genoeg tijd voor het nieuws. Voor verstrooiing maar ook voor berichten uit Syrië en Irak. Beide kunnen je hard raken.

Via Facebook kwam ik eerst op het spoor van een fotoserie. Ik zeg expres geen ‘reportage’. Want dat maakt het weer duur en dat is juist niet de bedoeling. Een warme fotoserie vol zuivere sentimenten was het, over een moedige hond, Dukey. Dukey was oud en ziek en zijn lijf was op. Zijn liefdevolle baasjes hadden besloten hem die dag te laten inslapen. Er waren 25 foto’s en bij elke foto stond een bijschrift. Dat was geschreven vanuit het perspectief van de hond. Op de eerste foto stond bijvoorbeeld ‘I died today’, ter inleiding. Vervolgens maakte ik mee hoe Dukey zijn laatste dag had beleefd. Integer en hartverscheurend.

Te midden van mensen die hij goed kende, familie, buren, buurkinderen, leefde Dukey zijn laatste dag. Daar werd nog een keer samen gewandeld, waar Dukey altijd zo van hield. Daar namen mensen met fijne woorden afscheid van hem. Daar was zelfs een groot bord hamburgers, zoveel als hij op kon. Daar was liefde en Dukey had misschien wel de dag van zijn leven. Terwijl hij wist dat aan het einde van de dag de dierenarts op bezoek zou komen, met het spuitje.

Nu weet ik best dat honden niet de dingen weten zoals wij ze weten. Maar wel dat Dukey de onvoorwaardelijke liefde van zijn baasjes voelde. En dat hij wist dat zijn laatste dag een heel speciale zou worden, een van liefde, geluk en  afscheid. Dukey vond het goed.

“We had a party”, zegt Dukey op een van de foto’s. “We laughed and we were serious” op een andere. Als Dukey even alleen is met een van zijn baasjes zegt hij: “This is all I want.” En nadat de arts voorzichtig het spuitje heeft gezet en Dukey zijn baasjes gaat verlaten: “I felt the love today.”

Toen las ik over IS, de groepering die met geweld haar idealen wil opdringen aan de bevolking van Irak en Syrië. Met slechts 26 letters tot mijn beschikking schieten hier woorden tekort, net als bij Dukey. Ik zag mensen die onder het mom van religie tot onvoorstelbare wreedheden in staat zijn. Ik zag doodsangst in de ogen van hen die hun laatste moment beleefden. Daar was geen warmte of geluk zoals bij Dukey. Daar was haat en waanzin. Een groter contrast was niet mogelijk.

Op dat moment kwam Sneakers binnen, mijn kat en mijn beste vriend. Sprong op de tafel, vroeg om een aai en gaf een kopje. Ik weet niet of hij de stemming voelde die nog in me zat, misschien nog iets zag van het stille verdriet over Dukey. Sneak is pas zes, maar ik weet dat ooit de tijd komt dat ik afscheid van hem moet nemen. Sneak keek me aan. Veel meer dan hem nog eens op het hart drukken toch nóóit de gevaarlijke weg achter mijn huis over te steken waar altijd zo akelig hard wordt gereden, kon ik niet. Maar Sneak is geen mens he. En wat weten dieren nu.

Meer over Dukey zie je op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=bDpLBPcrGBE

Een ingekorte versie van deze column stond in het Eindhovens Dagblad van 9 september 2014.

Dukey – Ronald Frencken

Neem contact met me op!
2 comments on “Dukey
  1. Dag Ronald,
    door toeval (of niet?) kom ik op je website en ik blijf er hangen. Je schrijft heerlijk. Luchtig, vlot en met gevoel. Precies zoals ik het graag lees. Dus thnx daarvoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Volg Ronald Frencken

Ontvang nieuwe blogs direct in je inbox